Zondag, 12 februari 2012
Op de luchthaven van Dublin trof ik een gezin met twee kleine kindjes aan. Ze trokken mijn aandacht omdat ze nogal wat ruimte gebruikten. Ik trof aan: twee buggies, drie opengeklapte koffers, eten, drinken, luiers en speelgoed. Het jongetje van het gezin rende door het restaurant en de vader zat wat verloren met een baby op schoot. Moeder zat op haar knieën en was druk in de weer met zoeken in de koffers. Vader trok een gezicht van: “sorry!” Ik kon de goede man geruststellen door te zeggen: “Been there, done that!” Wat bleek? Ze kwamen uit een oord waar het dertig graden was en nu over moesten ze overschakelen naar 5 graden. Er werd halsoverkop allerlei kleding tevoorschijn getoverd tegen de kou. Ik was zeer vertederd.
Het contrast met mijn situatie kan bijna niet groter zijn. Wij zitten in een hele andere fase. Ik ben op de luchthaven om de meiden af te zetten. Ze gaan voor het eerst samen op vakantie. Mama gaat niet mee, die blijft thuis. Het gevoel bij het afscheid nemen zal nooit wennen, maar ik moet er wel aan geloven. Kleintjes worden groot!
Dinsdag, 7 februari 2012
Een knoopbatterij was de missie. Een belangrijke missie, want het was voor de sleutel van de auto. Het dorp heeft zeker twee kerken, wel tien kroegen, twee wedkantoren, zeker tien buurtsupers (waarvan één met postkantoor!), vijf kapsalons en twee apotheken. Driemaal raden wie de knoopbatterij verkoopt? Juist, de apotheek!
Maandag, 6 februari 2012
Er was een begrafenis van een familielid van een collega. Op het platteland gaat het anders dan in de bewoonde wereld. Ik heb hier al eens iets over geschreven. Er zijn vanuit het dorp borden die aangeven hoe je er kunt komen. Dit heeft te maken met het feit dat er geen straatnamen, naambordjes of huisnummers te vinden zijn. Een verkeersbord met daarop ‘slow down, funeral’ was vlakbij de kapel geplaatst. Wij gingen niet naar het huis zelf, maar naar de avondwake in de kapel. Er was veel belangstelling door jong en oud, het hele dorp ziet elkaar weer even. Een erehaag werd gevormd van het hek van de kerk tot aan de deur. De kist werd naar binnen gedragen en op twee schragen naast de banken met familieleden gezet. De overledene lag als het ware tussen de familie in plaats van alleen voorin de kerk. De pastoor leek haast te hebben met z’n verhaal. Het leek erop dat hij z’n kopje thee vast ingeschonken had en hem nog warm wilde drinken. Als een sneltrein werden de gebeden opgezegd en zonder enig persoonlijk woord over de overledene sloot hij de dienst af. Na afloop liep een ieder langs de hele familie om te condoleren. Er werden veel handen geschud! De familie is behoorlijk groot. Deze man was in de negentig en had veel kinderen, klein- en achterkleinkinderen. Wij kenden er wel twee van. Het was fijn om te zien hoe het gewaardeerd werd dat we aanwezig waren. Morgen wacht er weer een volle kerk voor de begrafenis.
Het toeval wil dat de begrafenisondernemer ook kroegbaas, driemaal raden waar de mensen na afloop nog even gingen napraten?
Zondag, 5 februari 2012
Zo’n heerlijk zondag, waarbij je alle tijd hebt om lekker op het gemak te koken. Wouter zette z’n beste beentje voor om te helpen. Hij stond bij het fornuis en zou beginnen met koken. Wij waren druk bezig met het snijden van groente en vlees. Wouter leek te worstelen. Hij werd wat geagiteerd en na een poosje liep hij zelfs rood aan. Hij kreeg de kookplaat niet op temperatuur. Je hebt bij deze kookplaat geen knoppen waar je op drukt of waar je aan draait, maar alleen een touchscreen. Wat hij ook probeerde hij kreeg hem niet aan de praat. Normaal poetsen we even over de toetsen en dan lukt het wel. Dit keer niet. Hij probeerde het met schone vingers, zelfs met behulp van een wijnstopper, maar niets hielp. Danique kwam eens kijken of ze kon helpen. Helaas, het lukte haar ook niet. Ik stak mijn neus er ook in, maar zag het ook niet. Tot Danique op het briljante idee kwam dat Wouter het ding op slot gezet had! Eureka!
Woensdag, 1 februari 2012
Een nieuw badpak, dat was wel nodig. Het is alweer even geleden dat Astrid en ik onze baantjes in De Wasbeek trokken. Een badmuts is verplicht, dus vooruit maar. Voor mij zijn oordoppen onontbeerlijk want ik kan echt dagen last hebben van water in m’n oren. Ook teenslippers zijn een aanrader vanwege de vieze vloeren. Nog even onder de douche en hup! het water in.
Ik vind het heerlijk om banen te trekken. Dat gaat in dit zwembad niet altijd zonder hindernissen want maar weinig mensen zwemmen netjes baantjes. Veel mensen poedelen wat en houden het dan snel voor gezien. Het is hier in Ierland ondanks al het water uit de hemel, in de meren, de atlantische kust en de Ierse zee niet erg gebruikelijk om zwemles te nemen. Er kunnen hier vreemdgenoeg niet veel menen zwemmen. Het is er wel, maar niet voor iedereen binnen handbereik. Als wij naar een zwemcomplex willen, moeten we een half uur rijden. We zwemmen nu in een hotel op 5 minuten rij-afstand.
Na gedane arbeid is het heerlijk bijkomen in de sauna, het stoombad en het bubbelbad. Dit doen wij met veel plezier wel tweemaal per week.
